Mieszkam w tym samym mieście od urodzenia. Znam tu każde wyboiste skrzyżowanie, zapach piekarni o szóstej rano i to uczucie, gdy zima zdaje się nigdy nie kończyć. Pracuję w tym samym biurze od dziesięciu lat. Mój świat był poukładany, przewidywalny i… stopniowo obumierający z nudą. Rutyna wgryzała się we mnie jak rdza. Każdy dzień był kopią poprzedniego. Budzik, kawa, komputer, powrót do domu, serial, spać.
Punktem zapalnym była zepsuta zmywarka. Stała i bulgotała jak umierający hipopotam. Koszt naprawy? Prawie tyle, co nowa. Stojąc nad tym parującym gratem, z gąbką w ręku, poczułem coś na kształt egzystencjalnego załamania. Nie przez zmywarkę. Przez bezsens. Całe życie kręciło się wokół naprawiania, opłacania, trwania. Zero magii. Zero przypadku. Zero czegoś, co by wyrwało z tego toru.
Wtedy, pijąc piwo i wkurzony, przewijałem telefon. Na jakimś forum, zupełnie przy okazji, ktoś napisał: „czasem trzeba zaryzykować złotówkę, żeby poczuć, że żyjesz”. A pod spodem, jako przykład takiego małego, kontrolowanego ryzyka, wspomniał stronę
vavada pl. Nigdy wcześniej nie grałem. Uważałem to za głupotę. Ale w tamtej chwili, patrząc na tę zmywarkę, głupota wydała mi się atrakcyjną alternatywą.
To nie była chęć wzbogacenia się. To była chęć na zastrzyk adrenaliny. Na jakikolwiek znak, że los jeszcze o mnie pamięta. Potraktowałem to jak kupienie losu na loterię. Tylko z większą interakcją.
Wszedłem. Interfejs vavada pl był zaskakująco… przyjazny. Nie jaskrawy, nie agresywny. Jak dobra aplikacja bankowa, tylko z automatami do gier. To mnie ośmieliło. Zarejestrowałem się. Wpłaciłem sto złotych – dokładnie tyle, ile miałem w portfelu na „nieprzewidziane wydatki”. Zmywarka się kwalifikowała.
Nie miałem pojęcia, w co grać. Wybrałem coś, co przypominało mi stare gry komputerowe z dzieciństwa – „Gonzo's Quest”. Mały podróżnik w helmie szukający skarbów. Ironia nie była mi obca. Ja, czterdziestolatek z Mazur, szukający skarbu w sieci, żeby naprawić zmywarkę. To było żałosne i wyzwalające.
Pierwsze spiny. Nic. Drugie. Straciłem z 30 złotych. Zacisnąłem zęby. „No dobra, Gonzo, dawaj coś”. Kliknąłem spin. I wtedy zaczęła się lawina. Nie jedna wygrana. Seria. Mały ludzik na ekranie tańczył, a z góry spadały kamienie z symbolami, które łączyły się w łańcuchy wygranych. Bonus round. Mnożniki. Ekran migotał, licznik w prawym górnym rogu… żył własnym życiem. Skakał: 200 zł, 500 zł, 1000 zł… 2500 zł. Zatrzymał się.
Siedziałem na kuchennym stołku, z opuszczoną szczęką. Piwo obok było ciepłe. Patrzyłem na tę cyfrę. To było więcej niż koszt nowej zmywarki. To była wypłata za tydzień mojej pracy. Za kliknięcie przycisku. Poczułem najpierw ogromną ulgę. Potem nagłą czujność. Jakbym przypadkiem podsłuchał rozmowę samych bogów i bałem się, że się zorientują.
Bez zastanowienia, z instynktem, który pojawia się rzadko, kliknąłem „wypłata”. Wszystko. Bez zostawiania „na dalszą grę”. Wiedziałem, że to był mój jeden strzał. I trafiłem. Proces był prosty. Potwierdzenie, przelew, czekanie.
Ale najfajniejsze wydarzyło się, zanim pieniądze dotarły na konto. Odsunąłem się od laptopa. Otworzyłem okno. Noc była chłodna, czysta. I zacząłem się śmiać. Cicho, potem głośniej. Śmiałem się z siebie, z tej zmywarki, z całego tego absurdalnego wieczoru. To nie była euforia wygranej. To była euforia wolności. Przez te dwadzieścia minut nie byłem urzędnikiem z kredytem. Byłem poszukiwaczem przygód. I to uczucie, ten przypływ, był wart więcej niż te 2500 zł.
Pieniądze przyszły rano. Nie kupiłem zmywarki. Zadzwoniłem do znajomego hydraulika, który naprawił starą za trzysta złotych. Resztę… resztę przeznaczyłem na coś, co nie miało nic wspólnego z naprawianiem codzienności.
Kupiłem dwa bilety. Do Wenecji. Sam nigdy nie byłem. Zawsze mówiłem „kiedyś”. Zadzwoniłem do mojej siostry, która też utknęła w swoim małym życiu, i powiedziałem: „Masz paszport? Pakuj się. Lecimy w piątek”. Jej zdziwienie, potem niedowierzanie, a w końcu ten dziecięcy entuzjazm w głosie… To był mój prawdziwy jackpot.
Wenecja była piękna. Ale jeszcze piękniejsze było to, co ta wygrana we mnie zmieniła. Przestałem postrzegać świat jako ciąg obowiązków. Zrozumiałem, że czasem, zupełnie irracjonalnie, trzeba dać losowi szansę, żeby do ciebie przemówił. Dla mnie przemówił przez vavada pl. Dał mi nie tyle pieniądze, co pretekst. Pretekst do złamania schematu. Do zrobienia czegoś nieprzewidywalnego.
Teraz, gdy rutyna znowu zaczyna mnie przytłaczać, przypominam sobie tamtą noc. Nie gram. To był jednorazowy rytuał. Ale pamiętam uczucie. Uczucie, że czasem wystarczy jeden klik, żeby wszystko… odświeżyć. Żeby przypomnieć sobie, że pod warstwą codzienności drzemie jeszcze ten mały Gonzo, gotowy na quest. I że czasem, zupełnie niespodziewanie, znajduje swój skarb. Mój skarb to nie była wygrana. To była ponownie odkryta odwaga, by zrobić coś bez planu. I to jest bezcenne.